สิ่งต่างๆที่ผ่านไปในวันเก่าๆ ตอนนี้ฉันไม่ได้เก๊บมันมาใส่ใจ

ก้อเท่ากับ ฉันได้ให้สิ่งดีดีในตัวฉันเเล้วร่ะ

เมื่อฉันได้เปิดใจยอมรับที่จะเปลี่ยนเเปลง เเละไม่อยู่กับสิ่งเดิมๆ

นั่นคือ ชีวิตไหม่ๆ ที่ดีขึ้น เเละฉันก้อรู้สึกได้ ว่ามันมีอยู่จิง

ฉันได้ออกไปข้างนอกบ้าง เจอผู้คนบ้าง เลือกที่จะรับฟังคนอื่นๆ

ในขณะเดียวกันฉันก้อนิ่ง ฉันได้รู้อะไรหลายๆ อย่างจากคนอื่น

โดยที่ไม่ต้องให้คนอื่นได้รู้อารายจากเรามากมาย

เพียงเพื่อที่จะให้คนอื่นได้มาเข้าใจ มันไม่จำเป็น

ฉันจะเป็นอย่างไร ก้ออยู่ที่ฉันเลือกวางตัว ใครจะมองยังไง

ในเมื่อฉันมีความสุขดี

ไม่นานที่ผ่านมา ขึ้นไปรับอากาดบริสุทเชียงไหม่ อย่างไม่ได้ตั้งตัว

ก้อเป็นสีสันนึงที่มันโอเคเรยนะ กับชีวิต

การศึกษาเป็นหน้าที่นึงที่ฉันเอง กำลังสนใจมันอยู่

อาจยังคงไม่สายไปหรอกนะ

ชีวิตฉันยังมีอารายๆ สิ่งดีหลายๆสิ่งที่ฉันเองก้อยังไม่ออกไปค้นพบมัน

ทำไม ฉันไม่เก๊ดเเบบนี้ตั้งเเต่ที่เเรก น่าไร้สาระสิ้นดี ที่จะจม กับน้ามตา

เเละอารายที่มันซ้ำซ้อน นน ！！！

ขอบคุนคนดีดี ที่มอบสิ่งดีดี ตลอดมา

อาเจ๊ก ！！ เเละคนไกล้ตัวเพียงเเค่ไม่กี่คน